^Back To Top
logo
foto1 foto2 foto3 foto4 foto5
Get Adobe Flash player

Zabawy z Oddeszkiem.

Program ćwiczeń oddechowych dla dzieci. Opracowała Ewa Trzeszan(neurologopeda) ,,Sztuka świadomego oddychania przywraca koncentrację, poprawia kondycję organizmu, zapewnia zdrowie i długowieczność.’’ Andrzej Wasilewski WSTĘP Podstawowymi ćwiczeniami przygotowującymi do mówienia są ćwiczenia oddechowe, fonacyjne, usprawniające motorykę narządów artykulacyjnych, artykulacyjne, słuchowe. Oddychanie to czynność fizjologiczna niezbędna do życia i konieczna do właściwego wypowiadania się. Prawidłowe oddychanie jest podstawą dobrej wymowy. Z obserwacji dzieci w placówkach przedszkolnych i szkolnych wynika, że oddychają one nieprawidłowo; - oddychają przez usta zamiast przez nos - towarzyszy im krótka faza wydechu - nierównomierna siła wydechu - niewłaściwe zużywanie powietrza w czasie mówienia. Stosując odpowiednie ćwiczenia usprawniające aparat oddechowy zapobiegamy zaburzeniom oddychania nie tylko dla mowy, ale i całego rozwoju człowieka. Pragnę przedstawic moje propozycje ćwiczeń, a własciwie zabaw z oddechem w ujęciu polisensorycznym. Ewa Trzeszan Specyfika układu oddechowego u dzieci w młodszym wieku szkolnym. Do chorób, które zajmują obecnie pierwsze miejsce u dzieci w wieku przedszkolnym, należą choroby układu oddechowego (Ch.U.O). Wykazano, że 70% absencji chorobowej dzieci uczęszczają do przedszkoli jest spowodowane chorobami górnych dróg oddechowych. Przebycie tych chorób nie pozostaje bez wpływu na dalszy stan zdrowia dziecka; aż około 6% dzieci wstępujących do szkoły cierpi na przewlekłe zapalenie oskrzeli. Choroby układu oddechowego są najczęstszą przyczyną zachorowalności w dużych miastach oraz hospitalizacji dzieci. Jak wynika z istniejących badań, bakteryjne i wirusowe zakażenia układu oddechowego wcześnie rozpoznane i odpowiednio leczone nie pozostawiają z reguły trwałych zmian patologicznych. W znacznym odsetku przypadków częste, nawracające choroby prowadzą do procesów przewlekłych oraz poważnych uszkodzeń tego układu. Choroby te zarówno ostre jak i przewlekłe zależne są od uwarunkowań wewnętrznych i wpływu różnych czynników zewnętrznych. Do czynników wewnętrznych zalicza się m.in. odrębności rozwojowe układu oddechowego w wieku dziecięcym, które omówię szczegółowiej. W układzie oddechowym wyróżnia się: górne drogi oddechowe, do których należy: nos, jama nosowo-gardłowo z migdałkami, zatoki przynosowe, krtań oraz dolne drogi oddechowe: tchawic, oskrzela i płuca. Nos, który stanowi początkowy odcinek drogi oddechowej, określany bywa jako filtr lub narząd klimatyzacyjny. Spełnia on istotną rolę ochronną, przystosowując powietrze zewnętrzne do wymagań stawianych powietrzu oddechowemu ogrzewa je do temperatury ciała, nasyca wilgocią, oczyszcza, jest miejscem powstawania ważnych odruchów obronnych. Stąd higiena oddychania i odpowiednie czyszczenie nosa ma tak istotne znaczenie w profilaktyce chorób dróg oddechowych. Po to, aby spełnił on rolę, niezbędna jest jego drożność, a także nieuszkodzona śluzówka z warstwą śluzu i aparatem rzęskowym. Znaczne rozrastanie nosa łącznie z powiększeniem zatok szczękowych obserwuje się u dzieci równolegle do wzrastania kości szczęk do 6-7 roku życia. W jamie nosowo- gardłowej znajdują się skupienia tkanki limfatycznej, tzw. pierścień migdałkowy gardła, który obejmuje migdałki podniebienie i migdałek gardłowy ( trzeci migdał) oraz szereg grudek chłonnych. W wieku niemowlęcym migdałki są małe i rozwijają się w miarę zwiększania odporności dziecka oraz stykania się z drobnoustrojami. Okres fizjologicznego przerostu migdałków podniebiennych przypada na wiek powyżej 3 roku życia, a więc lata przedszkolne i pierwsze lata szkolne. Po okresie pokwitania obserwuje się wyraźną tendencję do ich zaniku. Tkanka limfatyczna odgrywa istotną role obronną w walce z zakażeniami, a im młodsze dziecko, tym rozleglejszej są odczyny tkanki adenoidalnej i związanych z nią węzłów podszczękowych i szyjnych. Prawidłowe migdałki podniebienne mają takie zabarwienie jak błona śluzowa jamy ustnej. Wielkość ich różni się i poszczególnych dzieci. Z wiekiem zmniejszają się, a powiększają w związku z zakażeniami. Zawiązki zatok przynosowych wykształcają się u dziecka pod koniec pierwszego roku życia i rosną wraz z częścią twarzową i mózgową czaszki. Intensywny rozwój zatok szczękowych dokonuje się od 4 roku życia i zbiega się z okresem drugiego ząbkowania. Najpóźniej rozwijają się u dziecka zatoki czołowe, najwcześniej komórki sitowe, które osiągają swoja zasadniczą wielkość już pod koniec 2 roku życia. Krtań dziecka także wykazuje dużą odrębność: jest wyżej ustawiona, mniejsza niż u dorosłego, a okres jej znacznego wzrastania, intensywniejszego u chłopców, przypada na wiek pokwitania. Wejście do krtani jest zabezpieczone nagłośnią, która zamyka się podczas połykania pokarmów i w ten sposób uniemożliwia przedostanie się ich do dróg oddechowych. W górnej części krtani znajdują się struny głosowe. Powietrze, które przeszło przez nos, gardło i krtań dostaje się do tchawicy, a następnie do oskrzeli i płuc, które stanowią dolne drogi oddechowe. Tchawica i oskrzela wzrastają wraz z wiekiem, mają dobrze rozwinięty układ chłonny, którego odczyn na bodźce infekcyjne odgrywa bardzo istotną rolę w patologii chorób układu oddechowego u dziecka. Wnętrze tchawicy wysłane jest błoną śluzową i licznymi gruczołami śluzowymi i nabłonkiem rzęskowym. Wewnątrz klatki piersiowej tchawica rozdziela się na dwa oskrzela, które rozgałęziają się na coraz węższe oskrzela i oskrzeliki. Płuca stanowią właściwy narząd oddychania, składają się z bardzo wielu maleńkich pęcherzyków z przewodem doprowadzającym powietrze. Są to oskrzeliki. Każdy pęcherzyk otoczony jest gęstą siecią włosowatych naczyń krwionośnych. Bardzo cienkie ściany pęcherzyków umożliwiają przenikanie tlenu z powietrza wypełniającego pęcherzyki do krwi, a dwutlenku węgla z krwi do wnętrza pęcherzyków. Najintensywniejsze wzrastanie oskrzelików i pęcherzyków płucnych dokonuje się do 4 roku życia. Słaba osłona mechaniczna tkanki płucnej- włókna mięśniowe i sprężyste są w okresie wczesnego dzieciństwa stosunkowo słabo rozwinięte w tchawicy i oskrzelach dziecka, wzmacnia się i stabilizuje pomiędzy 4 a 12 rokiem życia. Klatka piersiowa w miarę wzrastania, z kształtu beczkowatego przyjmuje kształt ściętego stożka. W związku z wydłużeniem się klatki piersiowej w przebiegu rozwoju dziecka zmienia się także układ żeber, który z poziomego staje się bardziej skośny. Specyfika rozwoju klatki piersiowej wiąże się ściśle ze sprawnością oddechową. Oddychanie u dziecka przedszkolnego jest bardziej powierzchowne, dość szybkie i nierównomierne, a jego rytm także ulega zmianom głównie na skutek niedostatecznej koordynacji ruchów oddechowych i stosunkowo dużej pobudliwości nerwowego ośrodka oddechowego. Z wiekiem dziecka oddech pogłębia się i zwalnia. W miarę powiększenia się pojemności klatki piersiowej wzrasta pojemność płuc. Zmieniają się jednocześnie wzajemne proporcje serca i płuc na korzyść płuc, trwa to do 3-4 roku życia. Niedojrzały u dziecka przedszkolnego układ oddechowy, będący w stadium intensywnych przeobrażeń rozwojowych zarówno anatomicznych jak i fizjologicznych, powoduje szczególną jego podatność na czynniki patogenne. Do czynników wewnętrznych poza omówionymi odrębnościami anatomicznymi i fizjologicznymi układu oddechowego dziecka zalicza się oprócz niedojrzałości tkankowej, stosunkowo często występujące zaburzenia mechanizmów immunologicznych. Badania nad odpornością wykazały, że stężenie immunoglobulin-ciał odpornościowych zabezpieczających ustrój dziecka przed czynnikami chorobotwórczymi – jest niskie w pierwszym roku życia, stopniowo wzrasta do 7 roku życia i osiągają swój optymalny poziom wieku 10-12 lat. Tak więc dojrzewania skomplikowanego systemu mechanizmów obronnych ulega doskonaleniu wraz ze wzrastaniem. Do czynników etiologicznych chorób układu oddechowego pochodzenia zewnętrznego należą: zakażenia wirusowe, bakteryjne, grzybicze, zanieczyszczenia powietrza atmosferycznego fizyczne i chemiczne, jak również warunki klimatyczne i społeczno-bytowe dziecka. Zakażenia górnych dróg oddechowych możemy podzielić zależnie od zajętego stanem zapalnym odcinka na: a)zakażenia górnych dróg oddechowych , które obejmują: nieżyty nosa, zapalenia gardła i migdałów podniebiennych. b)zakażenia dolnych dróg oddechowych: stany zapalne krtani, tchawicy, oskrzeli i oskrzelików oraz zapalenie płuc. Do głównych objawów pierwszej grupy schorzeń należą: obfita wydzielina śluzowo-ropna lub surowica z nosa, stan gorączkowy lub podgorączkowy, bóle głowy, gardła, złe samopoczucie, obniżone łaknienie. Ostry, zwykły nieżyt nosa, czyli katar nosa jest ostrym zapaleniem wysiękowym błony śluzowej. Przyczyna jest zwykle tzw. przeziębienie( przemarznięcie, przegrzanie się, przemoczenie obuwia), stwarzające korzystne warunki ( ogólne osłabienie odporności organizmu) dla zakażenia błony śluzowej nosa przez wirusy, bakterie chorobotwórcze, przenoszące się z osoby chorej na zdrową tzw. zakażeniem kropelkowym. Katar nosa występuje w każdej porze roku, jednak najczęściej na wiosnę i w jesieni. Objawy: Katar zaczyna się łechtaniem i drapaniem w gardle i w nosie, powodującym kichanie: w skutek obrzęku błony śluzowej i małżowin nosa oraz dużej ilości wydzieliny pojawia się uczucie zatkania nosa. W pierwszych dniach choroby wydzielina z nosa jest obfita, wodnista, potem gęstnieje i staje się kleista, śluzowa, a w końcu przechodzi w czysto ropną. Upośledzeniu ulega zmysł powonienia i smaku. Chory czuje się ogólnie źle, odczuwa bóle głowy, często ma podwyższoną ciepłotę ciała. Zwykły katar nosa może byś powikłany zapaleniem garda, krtani, tchawicy i oskrzeli, zapalenia zatok obocznych nosa i ucha środkowego oraz zapalenia spojówek. Dlatego należy umiejętnie ( na przemian oba otwory) oczyszczać nos. Długotrwałe schorzenia zapalne błony śluzowej nosa prowadzą do zmian w jej budowie i noszą nazwę przewlekłego nieżytu nosa. Zakaźny nieżyt nosa ma miejsce wtedy, gdy „wirusy chorobotwórcze” przedostają się do wnętrza komórek nabłonka błony śluzowej, gdzie rozmnażają się z wywołaniem procesów nekrobiotycznych, które prowadzą do znacznego obrzęku, przekrwienia i obfitych wysięków śluzowych. Jeżeli dziecko nie jest nosicielem bakterii chorobotwórczych to nieżyt trwa około 7 dni, a jeżeli jest nosicielem bakterii chorobotwórczych to trwa do 2 tygodni. Przyczyna tego stanu mogą być powtarzające się często nieżyty nosa, uszkodzenia błony śluzowej przez pył np. węglowy, tytoniowy, suche powietrze. Przewlekle zmiany błony śluzowej nosa mogą mieć charakter trwałego przerostu i obrzmienia luz też zaniku, czyli nadmiernego ścieńczenia. W przewlekłym przerostowym niezżycie nosa występuje zgrubienie i obrzmienie tej błony, zwłaszcza w obrębie małżowin nosa. Przewody nosa ulegają zwężeniu, co utrudnia oddychanie przez nos i upośledza powonienie. Przewlekły zanikowy nieżyt nosa charakteryzuje się zanikiem błony śluzowej i utkania kostnego małżowiny nosa. Przewody stają się nadmiernie szerokie. Na ścianach tworzą się obfite strupy przechodzące często jamę nosowo-gardłową. Szczególnie przykrą postacią tej choroby jest cuchnący zanikowy nieżyt nosa zwany ozeną charakteryzujący się przykrym zapachem z nosa. Uczuleniowy nieżyt nosa wynika z nadmiernej wrażliwości i odmiennego niż normalnie oddziaływania błony śluzowej nosa na bodźce natury fizycznej, takie jak temperatura i wilgotność powietrza oraz natury chemicznej: kosmetyki, różne substancje roślinne i zwierzęce. Do schorzeń tego typu należy katar sienny. Naczynioruchowy nieżyt nosa to obfite wydzielanie śluzu przez nos z napadami kichania. Jeżeli katar przenika z nosa do jego zatok obocznych to ma miejsce ostre zapalenie zatok obocznych nosa. Powstaje ono zwłaszcza u dzieci ze zmniejszoną odpornością ogólną organizmu, przy nieprawidłowych stosunkach anatomicznych w nosie. Objawia się podniesieniem ciepłoty ciała, silnymi bólami głowy (czoło) lub bólem szczęki górnej. W następstwie schorzeń nosa lub jamy nosowo-gardłowej (katar, przerost migdałka gardłowego) może pojawić się nagle lub stopniowo nieżytowe (kataralne) zapalenie trąbek słuchowych. Obrzęk błony śluzowej zwęża znaczenie światło trąbki słuchowej i upośledza dopływ powietrza do jamy bębenkowej, wskutek czego chorzy skarżą się na uczucie ucisku i szumu w uszach oraz upośledzenie słuchu. W uchu środkowym znajduje się błona śluzowa bardzo cienka z nielicznymi gruczołami śluzowymi, najbardziej skupionymi w okolicy ujścia bębenkowego trąbki. Podczas zapalenia ucha środkowego liczba gruczołów wzrasta i ilość śluzu rośnie. Dziecko odczuwa ból w uchu, występuje podwyższona temperatura, dreszcze i wymioty. Po pęknięciu błony bębenkowej wysięk śluzowo-ropny wydalany jest z katarem lub na zewnątrz małżowiny usznej. Słuch wraca całkowicie do stanu prawidłowego po upływie dwóch tygodni. Leczone ostre zapalnie ucha środkowego rzadko przechodzi w stan przewlekły, niekiedy jednak pozostawia trwałe ślady w błonie bębenkowej w postaci blizn, złogów wapnia. Dzięki sprawnemu funkcjonowaniu analizatora słuchowego dziecko spostrzega, a także zapamiętuje i rozpoznaje dźwięki, wśród których znajdują się i dźwięki mowy. Trudności w tym zakresie odbijają się na postępach uczenia się czytania i pisania. H. Nartowska stwierdza, że zakłócenia w procesach analizy i syntezy bodźców słuchowych ujawniają się w postaci trudności: - w wyodrębnianiu dźwięków u struktur złożonych (głosek i sylab ze słów, słów ze zdań), - w różnicowaniu dźwięków mowy, co może powodować nieprawidłowe ich wybrzmienie, utrzymywanie się agramatyzmów i błędów w czytaniu, - w scalaniu dźwięków w złożone struktury, w koncentracji uwagi na bodźcach słuchowych, co wpływa na znaczącą męczliwość przy dłuższym słuchaniu, a co wtórnie nasila gorsze zapamiętywanie i rozumienie mowy. Wskutek zaburzeń pamięci i percepcji dźwięków mowy oraz koordynacji słuchowo-ruchowej często obserwuje się wadliwą wymowę, przestawianie kolejności dźwięków w wyrazach, mylenie wyrazów o podobnym brzmieniu. W zaburzeniach słuchu muzycznego dzieci z trudnością odtwarzają rytm, melodię akcent i informację szczególnie w nauce języka obcego, w modulowaniu głosu podczas czytania i deklamowania. Ostre, nieżytowe (kataralne) zapalenie gardła atakuje głównie błonę śluzową, oszczędzając w zasadzie pierścień tkanki chłonnej gardła. Zwykle występują one razem z ostrym nieżytem nosa co spowodowane jest utrudnionym oddychaniem przez nos. Błona śluzowa gardła jest na całej powierzchni zaczerwieniona i obrzękła. Chory doznaje w gardle uczucia drapania, pieczenia i zasychania oraz odczuwa kłujące bóle przy połykaniu. Małe dzieci reagują wysoką gorączką i objawami ciężkiej choroby całego ustroju, gdy zapalenie dotyczy migdałka gardłowego. Wg M. Góralówny angina jest to ostre miąższowe zapalenie narządów unifoepitelitarnych gardła, powstałe przez krwioobieg tętniczy w czasie rozsiania drobnoustrojów chorobotwórczych. Dynamika objawów anginy może być różna, w zależności od rodzaju czynnika zakażającego. Ropień okołomigdałkowy powstaje, gdy zakażenie przenika do wiotkiej tkanki łącznej otaczającej migdałek. Silny ból wywołany obrzękiem i ostrym rozrostem migdałków utrudnia przyjmowanie pokarmów. Mowa staje się nosowa, niewyraźna. Język jest pokryty brunatno- białym nalotem. U niektórych dzieci mogą cofnąć się objawy ostrego zapalenia migdałka gardłowego, a rozrost patologiczny pozostaje na dłuższy czas. Dziecko z przerosłym migdałkiem gardłowym oddycha z trudem przez usta. W skutek zaburzeń oddychania i snu dziecko jest w szkole znużone i senne, nieuważne i obojętne. Oddychanie przez usta powoduje nieprawidłową budowę podniebienia twardego tzw. sklepienie gotyckie oraz wadliwe ustawienie uzębienia. Klatka piersiowa staje się płaska, zapadnięta. Występuje skłonność do katarów nosa, angin i nieżytów krtani, oskrzeli. Mowa ma zabarwienie nosowe. Dołączające się nieżyty trąbek słuchowych są przyczyną osłabienia słuchu. Dlatego ważny jest prawidłowy tor oddychania przez nos, który wpływa modelująco na rozwój przewodów nosowych, szczęki, podniebienia i żuchwy. W literaturze logopedycznej (G.Demel, I.Styczek, B.Sawa, H.Spionek) mówi się o wpływie powyższych nieprawidłowości na wady wymowy. Długo trwające schorzenia górnych dróg oddechowych powodują nie tylko niedrożność, utrudniają prawidłowe oddychanie i dopływ powietrza do płuc, co w konsekwencji może doprowadzić do niedotlenienia mózgu. Tego rodzaju dolegliwościami objawiania się kichaniem, chrypką ziewaniem, bólami głowy. Anginy nieleczone tzw. przewlekłe trwające nawet kilka lat mogą być przyczyną wielu schorzeń ogólnych, spowodowanych tzw. zakażeniem ogniskowym. W niektórych warunkach klimatycznych wskutek działania szkodliwych substancji chemicznych występują tzw. przewlekłe nieżyty gardła. Wyodrębnienie chorób górnych dróg oddechowych w jedną grupę wynika ze ścisłego powiązania tych narządów pod względem anatomicznym i fizjologicznym. Bliskie sąsiedztwo i stosunki anatomiczne nosa, gardła, krtani, trąbki słuchowej powodują wzajemne oddziaływanie na siebie tych narządów, a procesy chorobowe toczące się w jednym z nich mogą zakłócić czynności pozostałych. Dlatego tak ważna jest szybka diagnoza i właściwe leczenie.Właściwe wykonywanie ćwiczeń oddechowych zwiększa odporność dziecka, a w wypadku nieprawidłowości artykulacyjnych, ich poprawę. Ewa Trzeszan

Tęczowy gabinet

Tęczowy  Gabinet

Zajęcia logopedyczne oraz w zakresie  wczesnego wspomagania rozwoju

prowadzi mgr EwaTrzeszan (dyplomowany neurologopeda, terapeuta pedagogiczny, glottodydaktyk, pedagog nauczania początkowego)

 

Rodzice mogą skorzystać z konsultacji logopedycznej - w każdy wtorek miesiąca w godzinach 7.30 - 8.00, oraz każdy czwartek miesiąca w godzinach 16.30 - 17.00.

 

Na czym polega praca logopedy w przedszkolu ?

Nasze przedszkole wspomaga rozwój dzieci poprzez oddziaływania logopedyczno-terapeutyczne.

Głównym ich celem jest osiągnięcie przez dzieci odpowiedniej gotowości szkolnej.

Absolwent przedszkola powinien:

  • zwracać sie bezpośrednio do rozmówcy, starać sie mówić poprawnie pod względem artykulacyjnym, gramatycznym, fleksyjnym i składniowym
  • mówić płynnie, niezbyt głośno ,dostosowując ton głosu do sytuacji
  • uważnie słuchać, pytać o niezrozumiałe fakty i formułować dłuższe wypowiedzi
  • w zrozumiały sposób mówić o swoich potrzebach i decyzjach, słuchać i starać sie zrozumieć innych

Jak to osiągnąć?

W tym celu;

  • przeprowadzam badania logopedyczne wstępne, właściwe, kontrolne
  • mawiam wyniki badań w trakcie konsultacji z rodzicami, przekazuję pisemną diagnozę, zawierająca często informacje o konsultacjach z dodatkowymi specjalistami (ortodonta foniatra, laryngolog)
  • przeprowadzam ćwiczenia logopedyczne w formie indywidualnej i grupowej
  • promuję Akcje Kampanii Zdrowia Emocjonalnego Cała Polska Czyta Dzieciom oraz Program Nauczania Wartości
  • współpracuję ze środowiskiem (Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna, UG- Zakład Logopedii, Centrum Słuchu i Mowy, OWI Gdynia, Pomost, Uczelnie Trójmiejskie-praktyki logopedyczne...)
  • zachęcam do udziału w Konkursach Plastycznych (Komlogo)
  • poszukuję nowych rozwiązań metodycznych, wykorzystując tradycyjne pomoce oraz programy multimedialne

 

Porady logopedyczne



neurologopeda Ewa Trzeszan

Co możesz zrobić dla dziecka, które jest już na świecie?

  1. Uważnie obserwuj jego rozwój.
  2. Stosuj się do poleceń lekarzy.
  3. Nie lekceważ żadnych symptomów chorobowych.
  4. Dużo czytaj i rozmawiaj ze specjalistami na temat rozwoju dziecka, głównie z psychologiem i logopedą.
  5. Zapewnij mu warunki do prawidłowego rozwoju, wzrostu, nauki.
  6. W przypadku zauważenia jakichkolwiek nieprawidłowości udaj się natychmiast do specjalisty.

Co możesz zrobić dla swojego nienarodzonego jeszcze dziecka?

  1. Przed zajściem w ciążę zaszczep się przeciwko groźnym dla płodu chorobom zakaźnym (różyczka, grypa, taksoplazmoza).
  2. Dbaj o prawidłowy przebieg ciąży (nie pal papierosów, nie pij alkoholu, nie stosuj innych używek).
  3. Unikaj stresów.
  4. Odwiedzaj systematycznie lekarza ginekologa.
  5. Wykonuj wszystkie niezbędne badania prenatalne (kontroluj swoje ciśnienie i poziom cukru we krwi).
  6. Uprawiaj dozwolone sporty.
  7. Odżywiaj się prawidłowo.
  8. Jak najczęściej mów do dziecka, głaszcz je, okazuj mu dużo czułości, słuchaj z nim muzyki i śmiej się do niego (po prostu stymuluj jego rozwój jeszcze w łonie).

Etapy korekcji wad wymowy

  1. Ćwiczenia przygotowawcze w formie zabawy.
  2. Wywołanie prawidłowej głoski.
  3. Utrwalenie prawidłowej wymowy głoski w logotomach i grupach spółgłoskowych.
  4. Utrwalenie prawidłowej wymowy danej głoski w wyrazach (w nagłosie, w śródgłosie, wygłosie).
  5. Utrwalanie prawidłowej wymowy głoski w zestawach wyrazowych, wyrażeniach dwuwyrazowych.
  6. Prawidłowa wymowa danej głoski w zdaniach (krótszych potem dłuższych).
  7. Prawidłowa wymowa głoski w wierszykach, krótkich tekstach czytanych i mówionych z pamięci w gabinecie logopedycznym.
  8. Prawidłowa wymowa danej głoski w każdej sytuacji życia codziennego.

Jak możesz dbać o głos Twojego dziecka?

  1. Nie pozwól mu pić gazowanych napojów.
  2. Nie pozwól dziecku przekrzykiwać nikogo.
  3. Nie pozwól mu szeptać za często.
  4. Zawsze wylecz do końca każdą infekcję gardła Twojego dziecka.
  5. Nie pozwalaj mu oddychać ustami podczas mroźnego dnia.
  6. Nie podawaj mu lodowatych napojów w upalny dzień.

Etapy terapii logopedycznej

I Wstępna stymulacja logopedyczna dla dzieci od około 3 roku życia w trakcie, której:

  1. Usprawniamy słuch awerbalny i werbalny.
  2. Wzbogacamy słownictwo.
  3. Doskonalimy orientację przestrzenną.
  4. Ćwiczymy grafomotorykę.
  5. Doskonalimy koncentrację uwagi.
  6. Ćwiczymy koordynację wzrokowo-ruchowo-słuchową (integracja percepcyjno-motoryczna).
  7. Prowadzimy zajęcia oddechowe i usprawniające aparat artykulacyjny w formie zabawowej.

II Właściwa terapia logopedyczna, oparta na metodzie ruchów artykulacyjnych z wykorzystaniem układanki fonetycznej „Układamy wzorce wymowy”, w trakcie, której:

  1. Usprawniamy aparat artykulacyjny pod kątem przygotowania do wywołania zaburzonych głosek.
  2. W dalszym ciągu uczymy dziecko prawidłowego i efektywnego oddychania.
  3. Korygujemy wadliwie wymawiane głoski i inne zaburzenia mowy (jąkanie, nosowanie, dysartria).
  4. Utrwalamy prawidłową wymowę wywołanych głosek w logotomach, grupach spółgłoskowych, wyrazach, zestawach wyrazowych, zdaniach, dłuższych tekstach, artykulacji samodzielnej i spontanicznej.
  5. Usprawniamy słuch fonematyczny (różnicowanie głosek podobnych).
  6. Usprawniamy pamięć słuchową, sekwencyjną, analizę i syntezę słuchową.
  7. Usprawniamy kinestezję artykulacyjną.

Kto wspomaga logopedę w jego pracy?

  1. Psycholog - określa poziom rozwoju wszystkich funkcji poznawczych i rozległości ewentualnych deficytów.
  2. Ortodonta - zbada budowę zgryzu i ustali program ewentualnego leczenia (aparat ortodontyczny, ćwiczenia, zabiegi).
  3. Laryngolog - zbada budowę jamy ustnej, nosowej, pomoże usunąć przyczyny problemów z oddychaniem (trzeci migdał, skrzywiona przegroda, katar, polipy), podetnie skrócone wędzidełko, zbada słuch.
  4. Foniatra - zdiagnozuje ewentualne problemy z głosem i ustali rodzaj leczenia.
  5. Pedagog - bada poziom umiejętności szkolnych dziecka: pisania (ortografia), czytania, rozumienia przeczytanych treści oraz podejmie pracę w celu wyrównania deficytów w zakresie wyżej wymienionych umiejętności.
  6. Pediatra - służy rodzicowi pomocą w dotarciu do wszystkich w/w specjalistów.

Od czego zależy czas trwania leczenia logopedycznego?

  1. Od rodzaju zaburzenia.
  2. Od rozległości deficytów.
  3. Od wieku dziecka, w którym zgłoszono je na terapię.
  4. Od współpracy terapeuty z rodzicami.
  5. Od systematyczności w ćwiczeniach z dzieckiem.

Od czego zależy skuteczność terapii logopedycznej?

  1. Od rodzaju wady wymowy lub/i/ zaburzenia mowy.
  2. Od sprawności umysłowej dziecka.
  3. Od sprawności aparatu artykulacyjnego.
  4. Od prawidłowej kompleksowej diagnozy.
  5. Od systematyczności w uczęszczaniu na zajęcia logopedyczne i ćwiczeń z dzieckiem w domu.
  6. Od wczesnego rozpoczęcia terapii.
  7. Od aktywnego i świadomego udziału zarówno rodzica jak i dziecka w terapii.
  8. Od porozumienia terapeuty z rodzicem.
  9. Od kompetencji logopedy.

Czego możesz się spodziewać podczas wizyty u logopedy?

  1. Sprawdzenia budowy aparatu artykulacyjnego (zgryz, język, podniebienie).
  2. Badania sposobu połykania.
  3. Pytań dotyczących: rozwoju mowy dziecka, rozwoju psychomotorycznego, przebiegu ciąży i porodu.
  4. Zbadania sposobu realizacji wszystkich głosek języka polskiego.
  5. Zbadania słownictwa dziecka, sposobu jego wypowiadania się.
  6. Badania pomięci słuchowej dziecka.
  7. Badania analizy i syntezy słuchowej, pisania i czytania u dzieci siedmioletnich i starszych.
  8. Sprawdzenia sposobu oddychania, tempa mówienia i rodzaju fonacji.

Najczęściej spotykane problemy z mową

  1. Dyslalia: to różnego rodzaju zaburzenia artykulacji spowodowane najrozmaitszymi czynnikami. Polega na nieprawidłowym wymawianiu jednej, kilku lub kilkunastu głosek. Najczęściej zniekształcane głoski: s, z, c, dz, ś, ź, ć, dź, sz, ż, cz, dż, r, l.
  2. Jąkanie: zaburzenia płynności mowy.
  3. ORM: opóźniony rozwój mowy. Mowa dziecka wykształca się później niż u rówieśników.
  4. Nosowanie: głoski ustne wymawiane są jak nosowe (nosowanie otwarte). Głoski nosowe wymawiane są jako ustne (nosowanie zamknięte).
  5. Mowa bezdźwięczna: polega na nie wymawianiu głosek dźwięcznych i zastępowanie ich głoskami bezdźwięcznymi, na przykład zamiast dźwięcznej B wymawia bezdźwięczną P. 
  6. Dysartria: zespół zaburzeń oddechowo-fonacyjno-artykulacyjnych będących skutkiem uszkodzenia aparatu wykonawczego. Najczęściej towarzyszy MPD (mózgowemu porażeniu dziecięcemu).

Przyczyny problemów z wymową

  1. Zbyt długie karmienie butelką.
  2. Zbyt długie ssanie smoczka.
  3. Ssanie kciuka.
  4. Dłużej utrzymujący się katar.
  5. Przerośnięty trzeci migdał.
  6. Problemy z przerośniętymi migdałkami podniebiennymi.
  7. Infantylny sposób połykania.
  8. Wada zgryzu.
  9. Zbyt krótkie wędzidełko podjęzykowe lub wędzidełka wargowe.
  10. Wczesna próchnica zębów mlecznych.
  11. Rozszczep podniebienia lub/i/ warg.
  12. Nieprawidłowe oddychanie.
  13. Niedosłuch.
  14. Dostarczanie nieprawidłowych wzorców wymowy (mówienie zdziecinniałe do dziecka).

Nie musisz się martwić, jeśli Twoje dziecko

  1. Gaworzy w wieku około 6 miesięcy.
  2. Siedzi samodzielnie bez podparcia około 7 miesiąca życia.
  3. Wymawia pierwsze słowa około pierwszego roku życia.
  4. Około dziewiątego miesiąca życia zaczyna raczkować.
  5. Chodzi samodzielnie około 12 miesiąca życia.
  6. Próbuje posługiwać się zdaniami prostymi ok. 2 roku życia.
  7. Potrafi posługiwać się zdaniami złożonymi w wieku 3 lat.
  8. Tworzy kilkuzdaniową wypowiedź w wieku ok. 3,5-4 roku życia .
  9. Zamiast głoski „r” do 5 roku życia wymawia „l”.
  10. Zamiast głosek sz, ż, cz, dż do 5 roku życia wymawia s, z, c, dz.
  11. W wieku 6 lat wymawia prawidłowo wszystkie głoski języka polskiego.

Rozwój mowy dziecka

    

Mowa dziecka rozwija się od urodzenia.

Nauka mówienia polega na naśladowaniu najbliższych dorosłych, najczęściej rodziców                 i ich zachowań językowych. Jeśli rodzice wypowiadają się normalnie, ich wymowa jest prawidłowa i wyraźna, nabywanie umiejętności językowych przez dziecko będzie łatwiejsze. W trwającym kilka lat rozwoju mowy dziecka  wyróżnić możemy 4 okresy:

- okres melodii,

- okres wyrazu,

- okres zdania,

- okres swoistej mowy dziecka.

Istnieje ścisła współzależność między rozwojem ruchowym dziecka a rozwojem mowy.

Nasze dziecko w wieku przedszkolnym znajduje się w okresie mowy swoistej dziecka

W tym okresie wyrazy wyuczone we wcześniejszych okresach utrwalają się, pojawiają się także nowe słowa, rozwija się gramatyka wypowiedzi zbliżona do mowy potocznej dorosłych,  pojawiają się głoski r, sz, ż, cz, dż.

W wieku przedszkolnym występować mogą nieprawidłowości fonetyczne .

W wieku 7 lat nasze dziecko osiąga dojrzałość szkolną dla mowy oznacza to, że ma poprawną artykulację, mówi zgodnie z regułami gramatycznymi i składniowymi, ma bogate słownictwo.

Jeśli podejrzewasz u swojego dziecka  nieprawidłowości rozwoju mowy skontaktuj się              z logopedą. Im wcześniej zostanie ono poddane profilaktyce i stymulacji logopedycznej tym większe jest prawdopodobieństwo, że odniesie ona zamierzony skutek.

Podczas zabaw i codziennej pielęgnacji mów dużo do swojego dziecka, staraj się z nim rozmawiać.

neurologopeda Ewa Trzeszan

Teatr z Babcią i Dziadkiem

Babciu, Dziadku pobawmy się w Teatr

Rok 2015 został ogłoszony Rokiem 250-lecia teatru publicznego w Polsce.19 listopada 2015 roku mija 250 lat od zaprezentowania pierwszego przedstawienia teatralnego przez zespół polskich aktorów, stworzony z inicjatywy króla Stanisława Augusta. Data ta uważana jest za początek dziejów Teatru Narodowego, a jednocześnie za początek polskiego teatru publicznego. Wydawnictwo Szkolne PWN we współpracy z Polskim Radiem Dzieciom zaprosiło wszystkich do spróbowania swoich sił w II edycji Konkursu Świątecznego PeWNego razu w teatrze...Zadanie konkursowe polegało na napisaniu scenariusza przedstawienia teatralnego o tematyce świąteczno-zimowej dla dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym. Nadesłano 121 prac z całej Polski, napisanych aż w czterech językach. Ja także zadebiutowałam( ,,Pomocnicy Świętego Mikołaja")

Wśród nagrodzonych prac znalazło się 12 scenariuszy teatralnych w języku polskim oraz 3 – w języku angielskim. Opublikowano je w elektronicznej książce( e-booka, jest dostępny bezpłatnie pod adresem http://files.wszpwn.com.pl/www/flipbooks/Scenariusze_przedstawien_swiateczno-zimowych_dla_dzieci/index.html).

WSIP poleca tę świąteczną publikację również uczniom i nauczycielom w codziennej pracy.

Propagowanie wychowania teatralnego spełnia ważną rolę edukacyjną, rozwija wrażliwość artystyczną, kształtuje wiele umiejętności interpersonalnych i społecznych. Wszechstronny rozwój dziecka to także polisensoryczność, ćwiczenie pamięci, wyobraźni, wymowy, wraz z innymi dziećmi. Rodzicom i dziadkom proponujemy głośne czytanie utworów swoim pociechom oraz wspólną zabawę w teatr również w ramach Akcji Kampanii Zdrowia Emocjonalnego-Cała Polska Czyta Dzieciom-Zima z książką. Poczytajmy wesołe książki, w których występują babcie i dziadkowie: Noskawery Pawła Beręsewicza, Babcia na jabłoni Miry Lobbe, Wypożyczalnia babć Marii Czernik, Nasza babcia Ilse Kleberger, Dziadek na huśtawce Renaty Piątkowskiej.

11 lutego obchodzi urodziny Dorota Gellner – poetka, autorka słuchowisk radiowych, książek, bajek muzycznych. Przeczytajmy dzieciom Wścibskich, Bajeczki z miasteczka, Czekoladki dla sąsiadki, fantastyczny tomik wierszy – Krawcowe, przypomnijmy piosenki Zuzia - lalka nieduża, A ja rosnę i rosnę i inne. Dorota Gellner napisała książkę dla dzieci Teatrzyki na cztery pory roku, zawierającą 35 wierszowanych przedstawień. Wydawnictwo Szkolne PWN wydało książkę  w pięknej oprawie graficznej (Małgorzaty Cieślak) do wieczornego czytania dzieciom przez rodziców,   a także do odgrywania prostych inscenizacji. Dzieciństwo może być kreatywne......

artykuł opracowany przez E. Trzeszan w oparciu o materiały ze strony PWN

Copyright © 2013. Przedszkole nr 44 w Gdyni Rights Reserved.