^Back To Top
logo
foto1 foto2 foto3 foto4 foto5

Jak rozwijać u dziecka zainteresowanie światem

Jak rozwijać u dziecka zainteresowania światem?

Przykłady zabaw badawczych do wykonania w domu.

Zebrała Aleksandra Kubik  na podstawie książek S. Elbanowskiej pt. „ Jak zadziwić przedszkolaka tym, co świeci, pływa, lata?”   

                   

  • „Co znajduje się w butelce?”- doświadczenie, które ma celu uzmysłowienie dzieciom, że wokół nich jest powietrze. Bierzemy miskę wody i małą butelką np. po syropie (potem dołączamy także gąbkę, słomki, szklankę, mały drewniany klocek). Dziecko zanurza butelkę w wodzie, obserwuje wydostające się bąbelki (to pęcherzyki powietrza – powietrze jest gazem, dlatego go nie widzimy) Potem dzieci kontynuują doświadczenie ze szklanką i drewienkiem, z gąbką.
  • „Czy można ścisnąć powietrze? – w tym doświadczeniu dzieci poznają tajemnice powietrza. Bierzemy strzykawkę i palcem jednej dłoni zatykamy otwór na igłę, drugą ręką próbujemy docisnąć tłok do końca, czujemy opór, gdy puścimy tłok nie odrywając palca od otworu na igłę okazuje się, że tłok przesuwa się z powrotem. Dzieci dochodzą do wniosku, że powietrze można ściskać i rozszerzać a np. drewnianego klocka nie uda nam się ścisnąć! Potem dzieci bawią się nadmuchiwanymi zabawkami, mogą też przyjrzeć się pompce rowerowej, dętce rowerowej.
  • „Co się dzieje z powietrzem, kiedy jest gorące? - w tym doświadczeniu dzieci poznają tajemnice powietrza. Na stoliku ustawiamy plastikową butelkę, wysokie przezroczyste naczynie z tworzywa, balon, czajnik bezprzewodowy z wodą. Nakładamy balon na szyjkę butelki, wkładamy butelkę do wysokiego naczynia i wlewamy gorącą wodę do naczynia. Dzieci obserwują, że balon zaczyna się wypełniać powietrzem i podnosi się. Potem dzieci bawią się w puszczanie mydlanych baniek.
  • „Co to jest wiatr?” – zabawy zmierzające do uświadomienia dzieciom, że wiatr to ruch powietrza. Zaczynamy od obserwacji w ogrodzie przedszkolnym – kołyszące się liście, gałęzie itp., obserwowanie poruszających się chusteczek trzymanych za jeden róg. Potem w sali bierzemy balon, piórka, papierki, watę, piłeczki pingpongowe. Nadmuchujemy balonik a następnie wypuszczamy z niego powietrze kierując je na leżące lekkie przedmioty, obserwujemy jak przedmioty przesuwają się. Następnie zastanawiamy się, jak sami możemy powodować ruch powietrza. Składamy wachlarz i poruszamy nim energicznie – czujemy wtedy wiaterek.
  • „Dlaczego wiruje papierowy waż?” – doświadczenie uświadamiające dzieciom jak powstaje wiatr. Z brystolu wycinamy spiralę zostawiając w środku małe kółko, które mocujemy na sztywnym druciku, drugi koniec drucika mocujemy w modelinie. Rozciągamy spiralę tak, aby powstał papierowy wąż, pod wężem umieszczamy podpaloną świeczkę i obserwujemy, co dzieje się z wężem. Wąż zaczyna się obracać i wirować. Ogrzane powietrze unosi się do góry i wprawia w ruch papierowego węża. W powietrzu jest podobnie, słońce nagrzewa powietrze a na jego miejsce napływa zimne powietrze i to właśnie powoduje powstawanie wiatru. Na koniec można przeprowadzić z dziećmi rozmowę wykorzystując fotografie, ilustracje z gazet – na temat negatywnego i pozytywnego wpływu wiatru na środowisko ( wiatraki – źródło energii, rozsiewanie nasion roślin, poruszane siłą wiatru żaglowce, szkody wywołane silnymi wiatrami).
  • „Jak można określić kierunek wiatru?” – zabawy z chusteczką, wiatrakiem, latawcem. Możemy wspólnie z dziećmi wykonać proste zabawki a potem na powietrzu odpowiedzieć na nurtujące nas pytanie.
  • „Filtr do oczyszczania brudnej wody” – wykonanie prostego urządzenia do oczyszczenia wcześniej przyniesionych próbek wody z różnych środowisk wodnych. Przecinamy dużą plastikową butelkę na wysokości 1/3 od jej dna, dolna część butelki to będzie zbiornik na oczyszczoną wodę, część butelki z szyjką zostaje odwrócona do dołu i wypełniona: flanelową szmatką, gazą ( lub ligniną), węglem drzewnym, żwirkiem, piaskiem. Do takiego filtru wlewamy brudną wodę.
  • „Co tonie a co pływa?” – doświadczenie mające na celu uświadomienie dzieciom, jak niektóre przedmioty zachowują się w wodzie. Przygotowujemy miskę z wodą i gromadzimy różne przedmioty: plastikowa mydelniczka, mydło, metalowy kapsel otwarty i zwinięty, plastelina ( uformowana w kulkę i talerzyk), piórko, drewienko itp. Młodsze dzieci mogą wysnuć uproszczony wniosek – lżejsze przedmioty unoszą się na wodzie, cięższe toną. Starsze dzieci można zainteresować siłą wyporu, która działa na przedmioty zanurzone w wodzie – przecież okręty pływają a nie toną chociaż zbudowane są z metalu.
  • „Stany wody” – doświadczenia prowadzące do poznania różnych stanów wody, procesu zamiany płynu w ciało stałe lub w gaz. Dzieci nalewają wodę do foremek różnego kształtu i wkładają do zamrażarki. Po kilku godzinach wyciągają foremki – dotykają, stwierdzają, że lód jest zimny, mokry, gładki, twardy, przezroczysty; wyciągają wnioski – żeby woda zamarzła musi być zimno, niska temperatura. Odkładają lód w nasłonecznione miejsce i znowu obserwują, potem określają właściwości fizyczne wody.                                                                                      
  • „Skąd się bierze deszcz w przyrodzie? – to seria doświadczeń prowadzących do uświadomienia dzieciom, że woda cały czas krąży w przyrodzie. Nalewamy do szklanki gorącą wodę i przykrywamy szklankę spodkiem. Po chwili zdejmujemy spodek i okazuje się, że na spodku znajdują się kropelki wody. Woda zbudowana jest z maleńkich cząsteczek, które się poruszają, im woda jest cieplejsza tym ruch ich jest szybszy i te cząsteczki, co są na powierzchni unoszą się do góry. Na górze zaś panuje niższa temperatura i para wodna zamienia się w kropelki wody. Woda paruje nie tylko w wysokich temperaturach – zostawmy na talerzu wodę i odczekajmy kilka dni, woda wyparuje. W doświadczeniach woda parowała ze szklanki i z talerzyka, na ziemi zaś paruje ze zbiorników wodnych – mórz, stawów, jezior itp. W powietrzu para wodna unosi się do góry , na pewnej wysokości w niskiej temperaturze powietrza powstają chmury a z nich padają deszcze.
  • „Co rozpuszcza się w wodzie, a co nie? – doświadczenia ukazujące jakie substancje rozpuszczają się w wodzie, które częściowo, a które w ogóle się nie rozpuszczają. Do zabawy można przygotować: sól, cukier, proszek do prania, kaszę, mąkę, piasek, glinę itp. Dzieci obserwują jak zmienia się kolor wody i jej konsystencja. Do doświadczenia z gliną przygotowujemy: słoik, wkładamy do niego lejek, do lejka wciskamy kawałek waty , na wacie układamy grudkę gliny, lejemy wodę do lejka i obserwujemy, czy woda przecieka przez glinę. Podobne doświadczenie przeprowadzamy z piaskiem.
  • „Czy w każdy dzień może być cień?” – zabawy mające na celu wyjaśnienie powstawania zjawiska cienia i warunków niezbędnych dla jego zaistnienia. Zaczynamy od pobytu w ogrodzie przedszkolnym – zwracamy uwagę dzieci na pojawiający się na słońcu cień, dzieci obserwują swój cień, cień kolegów, cień drzew i innych rzeczy, dzieci dostrzegają, że cień powtarza nasze ruchy. Innym razem rysujemy cienie swojego kolegi – dokonujemy tego 3 razy w ciągu dnia: rano, w południe i po południu. Dzieci ustawiają się tak, aby ich cień był za nimi. Dziecko obrysowuje stopy kolegi patykiem a potem obrysowuje jego cień. Zaznaczamy swój cień. Następuje zmiana ról. Dzieci obserwują położenie słońca – mają je za sobą. W południe cień zmieni swoje położenie i będzie krótszy. Po południu cień będzie długi ale znajduje się z innej strony. Za każdym razem zwracamy uwagę na położenie słońca.                                                Po tych doświadczeniach możemy zająć się kwestią: czy promienie słoneczne przechodzą przez ludzi, drzewa, domy, szyby, wodę? Dzieci po obserwacji wnioskują, że jedne ciała przepuszczają promienie słoneczne a jedne nie – wtedy pojawia się cień. Pokazujemy dzieciom też inne źródło światła, które pozwoli, aby powstał cień. Przy zasłoniętych żaluzjach prowadzimy zabawy z cieniem.
  • „Czy można zobaczyć iskry elektryczne?” – zabawy z elektrycznością Zaczynamy od obserwacji sweterków ( z domieszką tworzyw sztucznych), które ściągamy a one wydają dziwne trzaski, gdy jest ciemno to można nawet dojrzeć iskry elektryczne. Podobne trzaski dzieci mogą usłyszeć głaskając kota. Potem przeprowadzamy kilka ćwiczeń, np. pocieramy bursztyn, grzebień, długopis o wełniany szalik i obserwujemy jak te przedmioty się zachowują – przyciągają drobne kawałeczki papierków. Gdy rozczesujemy włosy grzebieniem możemy też zaobserwować dziwne zjawisko – „włosy stają dęba”. Nadmuchany balon można naelektryzować pocierając go o włosy lub gazetę – dzieci bawią się i obserwują co się dzieje – balon unosi włosy do góry, przyciąga je; a gdy taki naelektryzowany balon zbliżymy do lejącej się wody z kranu to zaobserwujemy jak woda odchyla się w stronę balonu. Potem zawieszamy dwa nadmuchane balony na nitkach, elektryzujemy je i obserwujemy jak się odpychają.

Rada dla nowych rodziców

ADAPTACJA DZIECI DO PRZEDSZKOLA

- JAK POMÓC A NIE ZASZKODZIĆ.

 

,,Dzieciństwo jest dobre dlatego, że każdy dzień zaczyna życie od nowa,

 

bez ciężaru dnia wczorajszego"

 

                                                                                       Anna Kamieńska

 

         Rozpoczęcie edukacji przedszkolnej stanowi przełomowy moment w życiu zarówno malucha, jak i jego rodziców, oraz wiąże się z wieloma życiowymi zmianami.

Kiedy rodzice oddają swoją pociechę do przedszkola po raz pierwszy, często targają nimi emocje (zwykle negatywne), takie jak smutek, żal czy tęsknota.

Wchodząc do nowego środowiska, dziecko ma prawo czuć niepokój, lęk, tęsknotę, które nie pozwalają w tych pierwszych trudnych dniach na nawiązywanie kontaktu i swobodną zabawę z nowymi kolegami, a na dodatek wokół siebie widzi podobne, zdezorientowane dzieci, które zostały same, bez rodziców.

         Aby umożliwić dziecku lepszy, „bezbolesny” start przedszkolny, z jednej strony należy dokonać analizy jego potrzeb oraz możliwości ich zaspokajania przez przedszkole, a z drugiej przygotować siebie jako rodzica – mentalnie i organizacyjnie – do rozstania z dzieckiem i pozostawienia go w nowym miejscu.

  • Prowadź rozmowy o przedszkolu. Ważne jest, aby przygotowania rozłożyć w czasie i nie przekazywać wiadomości na ten temat zbyt natarczywie.
  • Pozwól na przebywanie w większej grupie dzieci pod opieką osób dorosłych innych niż rodzice – np. znajomych.
  • Ucz samodzielności w wykonywaniu codziennych czynności. Trzylatek powinien samodzielnie korzystać z toalety, jeść, rozbierać się i ubierać (pod opieką dorosłego). Nie można wyręczać pociechy – w przedszkolu wychowawcy oczekują od podopiecznego samodzielności, a w domu rodzice często im ulegają i we wszystkim pomagają. Dziecko traktuje wówczas przedszkole jako miejsce mniej korzystne dla siebie, co potęguje niechęć do niego.
  • Pokaż mu otoczenie i budynek przedszkola. Oswojenie z otoczeniem ułatwi mu pozostanie bez rodziców pierwszego dnia, bo otoczenie nie będzie już zupełnie obce.
  • Organizuj spotkania w gronie znajomych, by dziecko miało okazję do zabawy w większym, mieszanym wiekowo gronie rówieśników.
  • Dostosuj rytm dnia do tego, jaki panuje w przedszkolu, i dbaj o wypoczynek – wczesne zasypianie z powodu wczesnego wstawania do przedszkola.

PIERWSZE DNI W PRZEDSZKOLU - JAK MOŻESZ POMÓC SWOJEMU DZIECKU

  • Pamiętaj, że dziecko wyczuwa emocje (stres) rodziców.
  • Już w drodze do placówki postaraj się o dobry nastrój.
  • Przyjdźcie nieco wcześniej i dajcie sobie chwilę czasu na pożegnanie (spokojne, zdecydowane, bez przeciągania w czasie).
  • Poinformuj dziecko, o której po nie przyjdziesz, i spokojnie wyjdź. Czasem przy rozstaniu pomaga ulubiona maskotka.
  • W drodze z przedszkola rozmawiajcie o spędzonym dniu, słuchaj uważnie i planuj z dzieckiem relaksujące, wspólne popołudnie. Nie można wypytywać dziecka o każdy szczegół, rozpamiętywać nieprzyjemnych sytuacji np. związanych z porannym rozstaniem.
  • Ponadto, pomocne są mądre wsparcie i motywacja – zamiast namawiać malca w drodze do przedszkola słowami: Nie będziemy dzisiaj płakać, prawda? , lepiej wykorzystać ten czas na rozmowę o przedszkolu: kolegach, ulubionych posiłkach, zabawach.
  • Pamiętaj, że dziecko dopiero po kilku dniach może zacząć odreagowywać emocje związane z nową sytuacją.
  • Współpracuj z nauczycielami – oni przeszli już niejeden proces adaptacyjny.

PIERWSZE DNI W PRZEDSZKOLU - JAK MOŻESZ ZASZKODZIĆ

  • Nie wychodź ukradkiem! Dziecko poczuje się oszukane i zagrożone.
  • Nie histeryzuj, nie płacz i nie przeciągaj pożegnania w szatani.
  • Jeśli Ty źle mówisz o przedszkolu, w którym zostawiasz pociechę, ono też go z pewnością nie polubi.
  • Nie wracaj do sali chwilę po pożegnaniu, rozbudzisz nadzieje dziecka na szybszy powrót do domu.
  • Odbieraj dziecko z uśmiechem na ustach, a nie ze słowami: „Nareszcie!”. Przedszkole to nie więzienie, a decyzja o pozostawieniu tam dziecka była z pewnością przez Ciebie dobrze przemyślana.
  • Nie wypytuj o szczegóły, bo trzylatek i tak niewiele Ci opowie. Słuchaj.

BARDZO WAŻNE SĄ POŻEGNANIA.

Oto kodeks postępowania, który powinien sobie przyswoić każdy rodzic:

  • Nigdy nie wychodź z placówki bez pożegnania ani nie uciekaj ukradkiem. Dziecko musi widzieć, że wychodzisz i o której po nie wrócisz.
  • Żegnaj się w szatni krótko, bez przeciągania, ponieważ maluchowi jest wtedy łatwiej się rozstać.
  • Jeśli jedno z rodziców bardziej przeżywa rozstanie z dzieckiem, wówczas na początku do przedszkola może je odprowadzać drugi z opiekunów.
  • Nie należy ulegać dziecku, gdy płaczem lub krzykiem chce wymusić powrót do domu. Jeśli raz ustąpisz, maluch będzie próbował ponownie wykorzystać sprawdzone metody.
  • Nie okazuj dziecku swojego zdenerwowania, lęku czy smutku. Pokaż radość z faktu, że maluch idzie do przedszkola, pożegnaj go i powitaj z uśmiechem.

Adaptacja nie jest procesem łatwym. W takim samym stopniu dotyczy dziecka, co dorosłego. Nawet jeśli pierwsze dni będą pełne emocji, łez, smutku i pretensji, to warto pamiętać, że to etap, chwila, krok ku dorosłości i samodzielności pociechy.

Nie ma więc wątpliwości, że w końcu wszystko będzie dobrze. Powodzenia!

Źródło: „Pomoc dziecku w procesie adaptacji” autor: Anna Jankowska, Wydawnictwo OfficynaMM

Ulotka dla rodziców: 1

Czy obserwujesz z niepokojem, jak Twój maluch w domu szaleje i nie słucha Twoich poleceń, zaś pani w przedszkolu nie może wyjść z podziwu nad tym, jak pięknie i z zaangażowaniem wykonuje każde jej polecenie? Czy w domu walczy z bratem i kłóci się o każdą pożyczoną rzecz, a w przedszkolu chętnie dzieli się swoimi zabawkami i jest towarzyski i koleżeński?

A może wręcz odwrotnie: zaskakują Cię komentarze wychowawczyni, która skarży się na to, że Twoje dziecko rozrabia, nie słucha, a nawet bije inne dzieci? A przecież w domu jest takie ciche, spokojne i zdyscyplinowane...

Jeżeli dziwią i martwią Cię takie różnice w zachowaniu Twojego dziecka, to spróbuj, najlepiej wraz z wychowawcą w przedszkolu, poszukać przyczyn takiej sytuacji i możliwych rozwiązań.
√ Zorientuj się w wymaganiach przedszkola i sprawdź, czy są adekwatne dla Twojego dziecka. Przedyskutuj je z nauczycielką, jeżeli budzą Twoje zastrzeżenia bądź wątpliwości. Spróbujcie wspólnie ustalić system kar i nagród; bądźcie konsekwentni w ich stosowaniu.
√ Buduj u dziecka autorytet nauczyciela, aby stosowało się do zasad panujących w grupie przedszkolnej.
√ Uświadom malucha, iż pewne zachowania niosą określone konsekwencje i np. za uderzenie kolegi lub odebranie mu zabawki może spodziewać się kary, zaś na pomoc koleżance w sprzątaniu może oczekiwać pochwały.
√ Ucz dziecko szacunku dla innych dzieci, aby potrafiło słuchać, dzielić się i współpracować i aby konfrontacja z nimi nie rodziła napięć i konfliktów.
√ Wprowadzaj w domu zasady i konsekwentnie ich przestrzegaj, np. codziennego mycia zębów, mówienia "dzień dobry" sąsiadom, sprzątania po zabawie itp.
√ Buduj samodzielność dziecka, aby nie bało się zmierzyć z nową sytuacją i wierzyło w swój sukces; nie wyręczaj go we wszystkim.
√ Buduj samoocenę dziecka, nagradzając jego kreatywność i zaangażowanie, chwal sukcesy, ucz, jak dzielnie znosić porażki i raz jeszcze stawiać czoła wyzwaniu.
√ Twórz w domu atmosferę ufności i bezpieczeństwa, aby Twoje dziecko miało niegasnące poczucie wsparcia i wiedziało, że może liczyć na Ciebie nawet wtedy, gdy Ty jesteś w pracy, a ono w przedszkolu.
√ Wspieraj proces socjalizacji, uczestnicząc w przyjęciach i spotkaniach z jego rówieśnikami.
√ Staraj się nie obarczać dziecka "dorosłymi" problemami; rozwiązuj je bez jego udziału, aby nie musiało stawiać czoło sytuacji, która przerasta jego możliwości zrozumienia i radzenia sobie z nią.
√ Obserwuj pilnie swoje dziecko, abyś wiedział, jakie sytuacje wywołują jego niepokój i jaka jest jego reakcja na stres.
√ Podziel się tą wiedzą z wychowawczynią w przedszkolu, abyście wspólnie pracowali nad zachowaniem dziecka.
√ Pozwól dziecku w domu odreagować napięcia związane z pobytem w przedszkolu, wyżalić się na kolegów, opowiedzieć o problemach.
Pamiętaj, że dom to przestrzeń, w której dziecko powinno czuć się bezpiecznie i komfortowo. To w nim bowiem odpoczywa i rośnie w siłę potrzebną do podboju świata. Staraj się więc, aby dom był dla dziecka miejscem, do którego zawsze będzie chciało wracać!

 

 

Źródło: Wychowanie w Przedszkolu Styczeń 1/2016

Copyright © 2013. Przedszkole nr 44 w Gdyni Rights Reserved.